Sansie - Stoppen met roken dagboek

Ik kan het gewoon echt! Het is ongelooflijk en ik had het nooit van mezelf verwacht. Meestal ben ik degene die afhaakt, die geen zin meer heeft, die niet weet wat ze wil. Die de ene week er van overtuigd is weer te gaan studeren en de andere week totaal niet begrijpt waarom ze dat nou wilde. Over alles twijfelt. Iedereen begrijpt, behalve zichzelf. Van de ene mood naar de andere 'swingt'. Nooit ergens voor 100% achter staat omdat iemand anders wel weer een mening heeft die 'ook-wel-waar' is.
En toch is het zo, ik ben al bijna 7 weken gestopt met roken. Oftewel; ik rook al bijna 7 weken niet meer. Of eigenlijk... ik rook niet meer! Eindelijk is er iets waar ik echt m'n schouders onder heb gezet. En niet zomaar iets, in voordeel van mijn gezondheid en tegen alle rokers-principes van mijn vrienden en collega's (en dus ook die van mijzelf) in. Ik had geeneens last van mijn gezondheid. Ik was het gewoon zat om afhankelijk te zijn van iets waar alleen maar rook vanaf komt en verder eigenlijk weinig aan mijn leven toevoegt. Dat heb ik eigenlijk altijd al gehad. Als ik het woord afhankelijk al hoor gaan bij mij de haren recht overeind staan. Ik denk dat ik in mijn vorig leven Jean d'arc of Lady Godiva ben geweest. Maar als dat zo was ben ik nu toch wel een groot deel van mijn moed kwijtgeraakt. Alleen dat kleine beetje dat is overgebleven heeft een bloedhekel aan het woord afhankelijk. Ik ben altijd degene die zich veel te stoer voordoet en schreeuwt; 'Ik ben van niets en niemand afhankelijk en als jij er niet was geweest, dan was er wel een ander! Ik heb werkelijk niemand nodig om te overleven behalve mijn eigen kracht en die is groot! Dus denk maar niet dat er ook maar een haar op m'n hoofd is die vind dat ik zonder jou niet kan leven!' Dit heb ik tegen meerdere ex-vriendjes verkondigd die dachten dat ze de wereld voor me hadden geschapen. Zo ook heb ik dit tegen m'n pakje Marlboro aan zitten janken en schreeuwen toen ik het niet meer zag zitten. Het is niet alleen zo, je raakt er ook van overtuigd als je linker en je rechter hersenhelft het even niet meer met elkaar eens zijn.
Als ik wat minder aan mezelf had getwijfelt, wat meer in mezelf had gelooft en wat minder stoer had gepraat en wat meer stoer had gedaan (zoals stoer zijn door te stoppen met roken), had ik er niet eens aan begonnen.
Ik mag (vind ik) nu met recht zeggen dat ik stoer ben en m'n woord heb gehouden door eerlijk te zijn tegen mezelf en m'n belofte na te komen. Ik rook niet meer, ik wil het niet meer. Ik wil niet meer afhankelijk zijn. Van niets en niemand niet. En als je het niet aanstaat, meneer de sigaret, dan kom je me maar halen, want ik kom jou in ieder geval niet meer opzoeken.

Zo, wat een leven zo elke week een feestje vieren omdat er weer een week opzit zonder rook! Gister lekker uit eten geweest met m'n vriend. Tenminste, dat was de bedoeling. We kwamen binnen en de man die achter een balie stond had niet al te veel interesse. Zonder op te kijken zei hij: 'Ik kom zo bij jullie hoor.' Nou, daar sta je dan. Lekker ongemakkelijk. Nadat hij klaar was met wat-dan-ook was het: 'Zoek daar maar een tafeltje, ofzo.' Ehhh... ok... Toen we gingen zitten kregen we een kaart in ons handen gepropt en vroeg hij wat we wilde drinken, zonder ook maar één seconden tijd te hebben gehad om erover na te denken. Er kon trouwens ook geen lachje vanaf. Het leek wel of de man zich eigenlijk te goed voelde voor het werk wat hij deed. Ik werk zelf ook in de horeca dus ik weet wat het is. Je moet jezelf nou eenmaal even onder je gasten plaatsen om ze het naar de zin te maken. Tenminste, zo zie ik het. Ik denk namelijk dat een goeie bediening een hoop zegt over of iemand terug komt ja of nee. Het meisje wat het drinken bracht had het gelukkig beter begrepen. Daar zat ik dan. Met een rozé en zenuwachtig aan een servetje te  friemelen. Toch raar, normaal had ik een sigaret opgestoken als ik op het eten wacht. Zo warm was het niet buiten, dus we zijn lekker binnen gaan zitten. Toch zaten de meeste mensen buiten omdat daar wel gerookt mag worden. Toch opvallend dat er zoveel mensen nog roken. Ondanks dat we binnen zaten rook ik de lucht van sigaren en sigaretten. Maar dat heeft waarschijnlijk temaken met het feit dat ik dus toch beter ruik nu. Het eten smaakte trouwens ook prima! Normaal zou je in een beetje restaurant nog een rondje drinken krijgen, maar bij deze meneer zat dat er dus niet in. Die had het te druk met arrogant kijken. We vonden het dus ook niet nodig om koffie en dessert te nemen. De rekening kreeg ik ook in m'n handen gepropt en er kon geen dankjewel of nog-een-fijne-avond vanaf. Heel erg jammer. Deze man heeft geloof ik niet helemaal begrepen wat horeca precies is. Misschien had hij een slechte dag, maar ja, wat heb ik daar mee temaken?
Toen zijn we maar ergens anders koffie gaan drinken. Ook daar zat ik wat onwennig te friemelen omdat ik normaal dus m'n sigaretje had. Al met al niet gerookt.
's Avonds thuis lekker een film gekeken, en m'n vriend zei voor het eerst dat hij het toch wel fijn vond dat ik niet meer rook!
Ikzelf vind het ook fijn alleen die kiloos erbij zijn jammer! Maar die gaan er straks hopelijk vanzelf weer af als ik niet meer de behoefte heb zoveel te eten..... als dat ooit overgaat hihi!

De eerste maand zit erop en vind dit wel tijd voor een evaluatie.
Ik ga er vanuit dat ik nu het ergste gehad heb, aangezien ik eigenlijk niet veel last meer heb van het niet roken. Alleen sommige momenten als ik het zie of ruik, dan wil ik nog wel eens denken "zo'n peukie zou ik nu wel lusten!" Maar zo'n moment duurt maar even en is zo weer weg.
Het valt me ook op dat ik in het begin elke peuk die iemand opstak telde. "Steekt hij/zij nu weer een sigaret op?" Als een soort bedelende hond zat ik ernaar te kijken! Nu heb ik het soms niet eens door als iemand anders zit te roken en dat is echt fijn!
Straks ga ik lekker uit eten en dat is eigenlijk voor het eerst sinds ik gestopt ben. Dus ook voor het eerst rookvrij in de horeca. Vind het namelijk wel een feestje waard dat ik na ruim een maand nog steeds rookvrij ben. Zonder hulpmiddelen, cold turkey, zonder een enkel slippertje. Gewoon omdat ik het niet meer wil, omdat ik het zat ben zo afhankelijk te zijn van iets waar je uiteindelijk toch niet gelukkiger van wordt.

Met halleluja-positiviteit probeer ik vaak niet alleen een ander maar ook mezelf op te peppen want het is echt niet zo dat het bij mij nou allemaal van een lije dakje gaat/ging.
Maar wat ik zooooooo graag wil is jullie allemaal er van overtuigen dat jullie het allemaal kunnen. Weetje waarom? Omdat ik (net als waarschijnlijk vele met mij) het stoppen altijd heb uitgesteld, het nooit nodig vond, een mega-verstokte roker was, in de horeca werk, van een wijntje, bakkie koffie, en gezelligheid hou en daar dus altijd een peuk bij moest!! Zelfs ik ben gestopt!! En niet eens met veel moeite..
Oke dan ga ik mijn geheim verklappen... waarom ik zo makkelijk ben gestopt is...... mezelf dingen 'aanpraten'. Zoals ik mezelf heb aangepraat dat roken stoer, lekker en gezellig is.. heb ik mezelf aangepraat waarom ik niet meer wil roken en waarom ik het nooit meer ga doen. Echt aanpraten.. elke dag.. in het begin echt elk uur!! Filmpjes gekeken op youtube, heel het forum doorgespit, allerlei ik-stop-met-roken-dagboeken gelezen. Mezelf aangepraat hoeveel beter ik adem, hoe lekker ik uit m'n mond ruik (hihi, wie ruikt er 'lekker' uit z'n mond??).
Als je dat verschikkelijke gemis voelt na het eten, bij de koffie.. of waar dan ook, zeg dan hardop; 'Zo, ff een peukie.' Dan neem je hem natuurlijk niet, maar dan heb je het gezegd en ben je het ff kwijt. Zo kom je over die momenten heen. Gil, schreeuw, gooi (niet met scherpe voorwerpen ..grijns.. ) en krijs.... maar vooral blijf om jezelf lachen en hou het luchtig!!!
Jeezzz zou wel een boek kunnen schrijven hihi!! Hoop echt dat er mensen zijn die wat aan mijn gebrabbel hebben want ik gun het iedereen om verlost te zijn van die kl*te peuk en de afhankelijkheid en verslaving zonder al te veel gemis te voelen. Want ik weet hoe verschrikkelijk dat voelt maar geef je er niet aan over. Wij zijn toch sterker dan dat! Dat was ook mijn insteek voordat ik stopte, de belangrijkste rede.. waarom zou ik het niet kunnen? Dat peukje is zo klein en ik ben zo groot en sterk! (vergeleken met dat peukje dan.. )
Zet em op, we laten ons niet gek maken!

Na ruim drie weken zou ik me bijna niet-roker willen noemen!! Helaas vind ik dat ik deze titel nog niet verdien omdat ik zo nu en dan nog wel eens zwakke momentjes heb. Daarvoor is Chupa Chups in de wereld gekomen denk ik. Als ik niet gestopt was met roken, hadden ze in ieder geval flink wat omzet misgelopen! Ik ben in ieder geval blij dat ik m'n geld naar de lollie-fabriek mag brengen in plaats van de tabaksfabriek.
Toch denk ik steeds minder aan roken en betrap mezelf er regelmatig op dat ik zelfs al uren niet aan een sigaret heb gedacht!
Voor beginnende stoppers: 'Dat Aaaaaaaarrrgghhh-gevoel gaat echt weg!'